2 nokta:
1) Yaratıcılık: Bir insan, normal bir insan, nasıl yazabilir böyle bir senaryoyu, böyle bir kitabı, böyle bir filimi nasıl yapabilir? Nasıl kameranın diliyle böylesi görselleyebilir bu deliliği? Yaşamadan mümkün mü ifade etmek bu deliliği, bu öz-yıkıcılığı, bu anti-sosyalliği? Sahi mümkün mü?
2) Politik Yaklaşım: Filmin kapitalizm elestirisi olduğu söyleniyor. Bireyin sahip olduklarının bireyin sahibi olmaya başlaması vurgusu ile, salt umutsuzluğun bir çeşit özgürlük formu oluşu ifadeleriyle, kapitalizm ile bireysel boğuntu ve depresyonla ilişkilendirilmesi kanıt olarak gösteriliyor bu kapitalizm eleştirisine. Doğru yanları var bu yorumların ama filim nerdeyse kapitalizmin kurumsal şiddeti hakkında, işsizlik hakkında, sömürü hakkında bir şeyler sunmuyor. Bir de filim nasıl da köküne kadar erkek egemenlik kokuyor öyle; şiddetinden cinselliğine kadar….
