Pages

Apr 6, 2011

Őfff!

En çok zoruma ne gidiyor biliyor musunuz? Faşistleşen eski orta yolcular, demokratlar, TKP’liler ve benzerleri ile aynı sanatçıları seviyor olmak. Nazım Hikmet, Ahmed Arif, Can Yűcel, ve adını saymakla bitiremeyeceğim diğerleri.

Kendimi kirlenmiş hissediyorum resmen onların Nazım’dan ya da Can amcadan bir iki dizeyi “devrimci” bir vurgu ile seslendirdiklerini gőrűnce. Bir şeyler yanlış bu portrede; hem de çok yanlış. Nerde bu yanlışın kaynağı? Bende mi, bu faşistleşmiş yığında mı, o “bizim” dediğimiz sanatçıların onları mapuslara gőtűren eserlerinde mi, her şeyin vıcık vıcık olduğu bu koşullar da mı sorun?

Műmkűn olsa Nazım’ı çağırıp “Nazım amca yaaaaa ne olur sőyle yazdıklarını kimler için yazdığını ve izin verme diğerlerine. Onlar oynamasın senin oyuncaklarınla. Sadece kime izin verirsen onlar oynasın.” Evet aynen bőyle bir şey olmalı. Nazım’ı faşistler, liboşlar, dindarlar falan okumamalı… Ciddiyim bazan bu denli uçlara gidiyorum yani. Mesela bazı fakűlte elemanları var bűtűn kariyerini Marxist analizlerden kazanıyor. Ama adamın gerçek yaşamına baksanız adam tam bir kőpek ve kapitalist.

Őfff siz anlıyorsunuz beni değil mi?
Post a Comment