Pages

Jul 16, 2011

Kahretsin!

Kahretsin!
Hiç bir şekilde yaşananlardan ders çıkarmadan aynı kanlı batağın içinde debelenip duruyoruz. Anlam bile veremez oldum artık. Anlam verebilmek için bir şeylere benzetemeye çalışıyorum. O da olmuyor çűnkű eşi benzeri yok gibi yaşadıklarımızın. Mitolojilerle bile romantize edemiyeceğimiz bir kan gőlű bu. Ne ciğerinin sonsuza kadar aç bir kartal tarafından yenilmesine mahkum edilen Prometus, ne őmrű boyunca koca bir kayayı dağın tepesine kadar itip dağın tepesine ulaşınca yeniden başa dőnen Sisyphus hikayesi açıklayabilir yaşadıklarımızı.

Kahretsin!
Hem yara hem de bıçağız. Kendi kendini jiletlerle kesip kesip kanatan bir psikotik; kendi çocuklarını yiyen bir canavarız.

Kahretsin!
Kişiliği bozuk bir nevrotiğiz. Var olan ve olması gereken gerçekliğe uyum sağlayamayıp, kendi hastalıklı gerçekliğimizi herkese dayatmaya çalışanız.

Kahretsin!
Beyin őzűrlűyűz. Sorunun çőzűmű gőzűműzűn őnűndeyken bir tűrlű gerekli parçaları bir araya getiremiyeniz.

Kahretsin!
Őğrenme őzűrlűyűz. Ne hatalardan ne başarılı deneyimlerden bir şeyler őğrenemiyeniz. Her defasında sil baştan ta o en ilkel, o en beynimizin yıkanmışlığına geri dőnenleriz.

Kahretsin!
Neden bu kadar zor beraberce yaşamak ve yaşamayı istemek? Neden bu kadar kanlı? Nedir o gerçekten zor olan eşitçe, őzgűrce, ve herkesin kendi potensiyellerini geliştirebilerek bir toplumsal uzlaşmada soluk alıp vermek.

Kahretsin!
Anlamıyor musunuz barış içinde yaşamak dűşmanca yaşamaktan daha kolay? Savaş, nefret, ve kinimizi beslemek için harcadığımız enerji ve çabanın yarısını bile barış için harcasak daha gűzel bir Tűrkiye műmkűm. Vallahi műmkűn.
Post a Comment