Pages

Oct 31, 2014

Beklerken

Zaman ve mekanda uzakken Tűrkiye’de oluşan gelişen şeylerden umut duymaya başlamıştım. Bu umutlu oluşun sebebi dindar ya da AKP’li oluşum değildi tabii. Zaten ne AKP’liyim ne de dindar. Hatta Allah’ın varlığına da inanmam.

Umutlu olduğum şeylerin başında Kemalizm’in hiç yapılmamış bir çőzűmlenmesinin gerçekleşiyor olmasıydı. Kemalizm’in putlaştırılmış ve kalıplara sıkıştırılmış őnermelerinden, diktelerinden, merkezi otoriteye ve militarizme dayalı yapısının çatladığını gőrmek gűzeldi. Umut vericiydi çűnkű bu űlkedeki insanlar arasındaki harç kemalizm değildi; çok kűltűrlűlűkten oluşmuş bir harçtı ve Kemalizm bűtűn bu çok-renkliliği ve çok-sesliliği tek renge, tek sese indirgemenin ideolijisiydi. Kemalizmin getiridiği ya da dayattığı bazı iyi şeyler bile yama gibi duruyordu űstűnde insanların. Yaratılan yapay ulusal burjuvazi, kendini Avrupalı sayan elit, Avrupalı olmaya çalışan kűçűk burjuvalar, ve aşağılanan, hor gőrűlen Anadolu insanından oluşan hastalıklı bir toplum psikolojisi ve topolojisi oluşmuştu 70-80 yılda.

Bunun yanı sıra hukuksuzluğun da etkisiyle kimse kimseyi sevmiyordu. Kimse kimseyi beğenmiyordu. Her grubun diger bir gruba kini vardı çűnkű hukuğun terazisi hiç mi hiç adalet denen o orta noktayı bulmuyordu ve herkesin bir diğeriyle bitmemiş bir hesabı vardı. Toplumun belleğinde ve yűreğinde adalet ve eşitlik duygusunu yaşatacak hiç bir karar alınmıyor, hiç bir politika űretilmiyor, hiç bir yapısal ve kurumsal değişikliğe gidilmiyordu. Kemalist devlet kőylűyű soyan ve sőműren aracının suç ortağıydı, kőylűyű ağaya, işçiyi patrona peşkeş çeken bir kalpazandı. Sağda kirli işlerini yaptırdığı serseri çetelerin mafia babasıydı; Katledilen őgrencilerin ve aydınların katiliydi; 17 yaşındaki çocukların yaşını bűyűltűp asan bir cellattı; insanların inançlarını control eden dinsiz bir din bakanlığıydı. Tűrbanla őgrenmektense hiç okumasınlar diyen ve halkının tűrbandan, sakalından utanç duyan kőtű bir babaydı. Faili meçhullerin failiydi; Kahraman Maraş’da ırkçı ve katliamcı, Diyarbakır Zindanında işkenceciydi, Kocası tarafından őldűrűlen bűtűn kadınları korumak bir yana elini ayağını bağlayan bir kadın dűşmanıydı. Bu ve benzeri daha bir sűrű şeyin elebaşıydı. Ve en őnemlisi bunların hiç birini de adam akıllı yapamıyor yűzűne gőzűne bile bulaştıyordu. Utanmadan ve őğrenmeden her daim yeniden ve yeniden aynı şeyleri yapıyordu.

Işte ilk defa bir aşamaya gelmiştik ki bir şekilde o tacizçi devlet babanın kadife eldiven giyen demir pençelerinin tehditini hissetmez olmuştuk. Bu bűyűk bir umuttu. Ilk defa belki insanlar devletle dialoğa girecekti (tepeden inmeci bir tavır yerine); Gruplar tartışacaktı, konuşacaktı birbiriyle; Islamcı Kemalist’e “Benden utanma yahu benden utanacağın bir şey yok ortada.” diyecekti. Baş őrtűlű kızların okullara gidince kıyametin kopmayacağını gőrecekti insanlar. Şu ırkçılığa ve iğrenç bir kısır dőngűye dőnűşműş Tek Dil, Tek Millet, Tek Bayrak gibi salakça bir ezberden beslenen Kűrtler űzerindeki asimilasyon ve ayrımcılık kalkacak, on yıllardır sűren o kirli savaş bile bitebilecekti. Hem belki o zaman biz “muasır medeniyet düzeyi” denilen ve ne olduğunu bilip anlamadığımız dűzey yerine kendimizle őnce barışıp sonra kendi potensiyellerimizin elverdigi dűzeye ulaşabilecektik. Yani birlikte yaşamayı, bűtűn farkılıklara rağmen değil farklılıklarla birlikte hep beraber bir harmoni içinde yaşayabilecektik çűnkű Kemalist ve militarist devlet őyle bir kapanmıştı ki űzerimize soluk alamıyorduk.

Tabii ki birileri bu sűreçte paranoyalarla ırkına sarılıp linç ve ırkçı kampanyalardan medet umabilirdi, birileri de “Iran olacağız!” korkularıyla Atatűrk heykellerine sarılıp derilerine tatű diye Atatűrk imzaları ve sűliyetleri kazıtabilecekti. Birileri de Kuran’ı kıçıyla okuyup koca kitaptan sadece cinselliğe dayalı patolojileri gűnah diye – sevap diye etrafındakilere dayatmaya çalışcaktı. Bunlar normaldi. Ve en őnemlisi bu bir gűzel deneyim ve ayna olacaktı ve gerçek yűzűműzű gőrme şansı bulabilecektik. Çűnkű taaa 1923’den beri başımızda hep “herşeyin en iyisini” bilen ve hep “herşeyin en iyisini” yapan bir devlet vardı. Ne yapmamız ve ne yapmamamız gerektiğini, neyi őgrenip neyi őgrenmemmemiz gerektiğini, neyi dűşűnűp, neyi dűşűnmemmemiz gerektiğini bile denetlemeye çalışan bir devlet vardı ve bizim hata yapmamıza bile izin vermiyordu. Bűtűn hataları kendisi yapıyordu sonra da bizden acısını çıkarıyordu. Demirel demişti ya “Komunizm iyi bir şey olsa biz getirirdik” diye. Işte őyle bir durumdu memleketin hali. Bu nedenle de biz bir şey yapmaya kalktığımızda “siz kandırılmışsınız”, “sizi dışardan yőnetiyolar” diyerek tepemize vura vura kendimize duyabileceğimiz en ufak bir őzgűvene dahi olanak vermeyen bir devletti bu.

Şimdi islamcı ve műslűman olduğunu iddia eden bir iktidar vardı ve onu destekleyen her gruptan (sol dahil) insanlar vardı. Ve ilk defa ordunun “vatan elden gidiyor!” diye darbe yapabilecek olanagı ve şansı da kontrol altına alınmıştı; Ordu’nun elleri ayakları bir şekilde o Kemalist çőzűmleme sűrecinde bağlanmıştı. Ve yıllardır inanaçlarından dolayı hor gőrűlűp ezilip itildiklerini iddia eden bir grup demokratik yőntemle iktidardaydı. Ve bu grup ezilmeyi ve hor gőrűlmenin ne mene bir şey olduğunu bildiği için diğer ezilen ve horlanan gruplara ezilmeyecekleri ve hor gőrűlmeyecekleri bir toplumsal ve siyasal ortam sağlayacak gűce ve olanaklara sahipti. Ve iktidar partisini destekleyen eli kalem tutmuş hiç mi hiç azımsanmayacak bir entellektűel kitle de vardı; ki bu kitle demokratik anlamda toplumsal hareketliligi başlatabilecek deneyim ve birikime de sahipti. Yani eğer iktidarda olmanın gűcű kőtűye kullanılırsa bu kitle iktidar gűcűnű tahdit edebilecek demokratik potensiyele sahipti. Yani birlikte yaşamanın műmkűn olabileceği olanaklı gőrűnűyordu. Bundan umutlu olmamak için hiç bir mantıklı gerekçe yoktu ortada.

Ama sonra ne oldu?

Sahi ne oldu?

Toplum olarak bir çuval inciri berbat ettik. Ilk defa yakaladığımız bu şansı pervasızca harcadık. Iktidar, para ve gűc tutkunu birine ve etrafındaki kıç yalamada uzmanlaşmış bağnaz, kőtű niyetli, çıkarcı, hırsız, fesat ve bil cűmle olumsuz sıfata sahip insan kılıklı kravatlıların en beceriksiz yőnetimine dűştűk. Eleştirdikleri Kemalizm]den daha zorba ve hukuksuz oldular. Ahlaksız oldular. Yűzssűz oldular. Sonra siyasi gűcűn getirdiği hezyanla toplumdaki kutuplaşmayı kőrűklediler. Tarihsel olarak gruplar içinde ve gruplar arasında hali hazırda var olan olumsuz dinamikleri onulmaz bir dűşmanlığa taşıdılar. Ve karşı çıktıkları Kemalizm’in kara bir parodisine dőnűştűler.

Ve bu benim en bűyűk hayal kırıklığımdır. Ah ben insana olan gűvenimle ne çok safdilimdir bilseniz. Allah’a inancım olamasa da Allah’a inancı olan bir sűrű dűrűst ve namuslu insanlar tanıdım. Bir kaçı da yukarda sőzűnű ettiğim entellektűel tayfadandı. Ve onların ahlaklı olacağına ve nasıl ki kapı kapı dolaşıp Kemalizmin yapı taşlarını çőzűmleyip insanları oy sandıklarına ve universite őnlerinde protestolara taşıdılarsa bu iktidara dayalı kokuşmaya da karşı ayak diriyeceklerine inandım. Çűnkű baştaki hırsız ve kalpazanlar gűçlerini ardlarındaki bu entellektűel kitleden ve onların ardındaki kalabalıktan alıyordu. Ama ne yazık ki o okumus, o ahlaklı, o entellektűel grup kahvedeki fesat, içi ve dışı çirkin olan adamın yanında saf tutup bűtűn okuduklarını unuttular ve destek verdiler baştaki kokuşmaya. Ve şimdi o baştaki kokuşma kendi sonunu hazırlarken űlkeyi de peşinden sűrűklűyor bir bilinmez bataklığa…

Bakalım gelecek gűnler daha neler gősterecek.
Post a Comment